IN MEMORIAM

Over ziekte wilde ze nooit praten. In verbondenheid leven, genieten en geloven, positief tot het laatste moment. Zo sterk.

Angelique Rolia Haidy Hoogervorst-Imansoeradi

	Ik sla mijn ogen op naar de bergen, van waar komt mijn hulp? Mijn hulp komt van de HEER die hemel en aarde gemaakt heeft. Psalm 121:1,2
* 19 februari 1970	† 3 februari 2012

---

Afscheid van Angelique, de vrouw in de Watergraafsmeer die had moeten blijven leven.

Het Godshuis zat helemaal vol, dat maak je wel eens anders mee. Ook bij rouwplechtigheden. En de vrouw om wie het ging, was niet eens beroemd geweest, alleen maar geliefd. Heel erg geliefd. Iedereen die haar gekend heeft, tot en met haar familie uit Suriname, wilde erbij zijn.

De kerk zat vol met liefde en die kleurde wit. Van zichzelf heeft de Koningskerk in de Watergraafsmeer al witte muren, witte banken, een wit catheder, een wit orgel, witte kaarsen, witte kleden. Ook is er een wit plafond met ronde witte lampen, en daaronder zaten honderden mensen met witte hoeden, witte mutsen en sjaals, witte rozen in het haar, witte kledingstukken. Angelique had het zo gewild. Wit is — nee, was — haar kleur. Ik heb niemand gekend die zo geroemd werd om een cocktail van vroomheid, goedlachsheid en onbaatzuchtigheid als zij.

Toch vond de Heer het tijd om Angelique op haar 41^ste weg te halen bij haar man en drie dochters van acht tot en met vijftien jaar. Ongelooflijk. Je moest wel heel erg in God geloven om het niet ongelooflijk te vinden. Aangezien Hij over alles beschikt, had zij de gevreesde ziekte K aan Hem te danken. Zo kun je dat zeggen, maar dat zou Angelique dus nooit doen. Bij haar was het zo: als ze de strijd tegen de kankercellen leek te winnen, dankte ze de Heer. Leek ze te verliezen, dan vond ze troost in de gedachte dat ze naar Hem ging.

Bij haar zat Hij altijd goed. Dat Hij nu juist Angelique moest uitkiezen. Vrouwen die bescheiden en belangstellend zijn, die altijd als eerste de dansvloer op springen, die hun woning voor iedereen openstellen, die nooit klagen, zelfs niet vlak voor hun laatste ademtocht, die laat je leven, zeker als ze nog veel te doen hebben. Ze was verpleegster geweest — het zal niet verbazen. Later actief bij de onder Surinamers populaire Evangelische Broedergemeente. Weinig Calvijn, veel trompetten en ritmes. En veel wit.

Kinderen en volwassenen beëindigden hun spreekbeurt voortijdig. Het verdriet ontregelde het verkeer van traanbuizen en stembanden te zeer om verder te praten. Het was niet erg. Feitelijk hoefde niemand wat te zeggen. Iedereen hoefde alleen maar te kijken, naar al die witte bloemen, hele zeeën werden aangedragen, bergen tegelijk, en al die bloemen lagen later op haar kist op De Nieuwe Ooster, omringd door kale bomen waarvan de takken recht omhoog wezen naar de peilloos diepe, grijze hemel.

Auteur: Auke Kok
Bron: Het Parool

---

Reactie kunt u sturen naar Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft Javascript nodig om het te kunnen zien.

Volgende >